درمان در رفتگی آرنج کودکان و بزرگسالان با جاانداختن و فیزیوتراپی آرنج

دررفتگی آرنج زمانی رخ می‌دهد که استخوان‌هایی که مفصل را تشکیل می‌دهند، مجبور به خارج شدن از محل اصلی خود می‌شوند. این حالت معمولاً زمانی که شما روی یک دست می افتید (بدون آن که دست کشیده شده باشد) ایجاد می‌گردد. در بزرگسالان آرنج دومین مفصل پس از شانه است که بیشتر دچار در رفتگی می‌شود و شایع‌ترین در رفتگی مفصل در کودکان است. کودکان نوپا نیز ممکن است در صورت بلند کردن از ساعد یا چرخانده شدن آن دررفتگی آرنج را تجربه کنند، گاهی اوقات این مشکل به عنوان بی ثباتی مفصل آرنج نیز شناخته می‌شود. عوارض جانبی ممکن است در صورتی که به آرنج فشار وارد شود یا رگ‌های خونی و اعصاب دست و بخش پایینی بازو درگیر شوند، رخ دهند. دررفتگی آرنج معمولاً بدون انجام عمل جراحی قابل درمان می‌باشد. با این حال، اگر آرنج شما نیز شکسته شود، ممکن است به عمل جراحی نیاز داشته باشید.

انواع دررفتگی

---

آرنج به دلیل اثرات پایدار ترکیب سطوح استخوان، رباط‌ها و عضلات یک عضو باثبات است. هنگامی که آرنج دچار در رفتگی می‌شود، هر یک از این ساختارها می‌توانند به درجات مختلف آسیب ببینند. انواع مختلف دررفتگی آرنج عبارتند از:

•  در رفتگی ساده که در آن هیچ صدمه بزرگی به استخوان وارد نمی‌شود.
•  در رفتگی پیچیده که می‌تواند آسیب‌های شدید به استخوان و رباط برساند.
•  در اکثر ناهنجاری‌های شدید، عروق خونی و اعصاب که در آرنج هستند، ممکن است آسیب ببینند. اگر این اتفاق بیافتد، خطر از دست دادن بازو وجود دارد.

علل

---

در بزرگسالان، شایع‌ترین علل دررفتگی آرنج عبارتند از:

•  سقوط: سقوط روی یک دست کشیده شده به سمت بیرون می‌تواند موجب دررفتگی استخوان بازو شود و آن را خارج از مفصل آرنج قرار دهد.
•  تصادفات خودرو: دررفتگی آرنج می‌تواند زمانی رخ دهد که مسافران در حوادث ناشی از وسایل نقلیه موتوری پیش از برخورد به جلو پرتاب می‌شوند.

در کودکان یا نوجوانان، سقوط بر روی یک دست کشیده شده نیز یک علت شایع دررفتگی آرنج است. در کودکان نوپا، آسیب اغلب هنگامی رخ می‌دهد که یک حرکت کششی اضافی به بازوی کشیده شده به سمت بیرون اعمال شود. علل چنین صدماتی عبارتند از:

•  بلند کردن نامناسب: تلاش برای بلند کردن یا چرخاندن یک کودک نوزاد با استفاده از بازو می‌تواند موجب دررفتگی آرنج گردد.
•  کشیدن ناگهانی: کشیدن کودک به طور ناگهانی از یک حصار یا پله در حین نگه داشتن دست او توسط والدین، می‌تواند موجب دررفتگی آرنج شود.

عوامل خطر

---

عوامل خطر در هنگام در رفتگی آرنج عبارتند از:

•  سن: آرنج کودکان جوان بسیار انعطاف پذیرتر از آرنج بزرگسالان است. بنابراین در رفتگی آرنج  کودکانی با سنین پایین‌تر آسان‌تر صورت می‌گیرد.
•  وراثت: بعضی از افراد با رباط‌های آرنجی شل‌تر و آزادتر نسبت به دیگر افراد متولد می‌شوند.
•  تمرینات ورزشی: بسیاری از در رفتگی‌های آرنج مربوط به زمان ورزش هستند. ورزش‌هایی که وزن را روی بازوها وارد می‌کنند، مانند تمرینات ژیمناستیک، به ویژه برای دررفتگی آرنج بسیار خطرناک هستند.

علائم دررفتگی آرنج

---

علائم و نشانه‌های در رفتگی آرنج دست عبارتند از:

•  درد شدید
•  در رفتگی واضح در مفصل

کودک نوپای دچار دررفتگی آرنج ممکن است درد را تنها زمانی که آرنج آسیب دیده حرکت می‌کند، تجربه کند. کودک اغلب از استفاده از بازوی آسیب دیده جلوگیری می‌کند و آن را کمی در کنار بدن قرار می‌دهد. گاهی اوقات در رفتگی آرنج فقط جزئی است. در رفتگی جزئی می‌تواند موجب کبودی و درد در جایی که رباط‌ها کشیده یا پاره شده‌اند، گردد.

عوارض

---

عوارض ناشی از دررفتگی آرنج می‌توانند شامل موارد زیر باشند:

•  شکستگی
•  آسیب رسیدن به اعصاب
•  انسداد شریان‌ها
•  شکستگی‌های ناشی از پارگی
•  آرتروز آرنج

تشخیص

---

پزشک تشخیص را با معاینه شروع خواهد کرد. دررفتگی آرنج می‌تواند پس از اتمام معاینه تشخیص داده شود.

•  پزشک با بررسی از سالم بودن عصب و شریان‌ها، این که بیمار به طور طبیعی احساس می‌کند، قادر به حرکت دادن انگشتان دست و مچ است و خون به طور معمول به سمت دست جریان دارد، اطمینان حاصل می‌کند.
•  سپس، پزشک با استفاده از اشعه ایکس از ناحیه آسیب دیده تصویر برداری می‌کند. گاهی اوقات شکستگی‌های داخل استخوان شبیه به در رفتگی به نظر می‌رسند و برخی شکستگی‌ها زمانی رخ می‌دهند که در رفتگی اتفاق می‌افتد.
•  اگر پزشک مشکوک به آسیب رسیدن به یک شریان باشد، ممکن است تست‌های بیشتری مانند آرتریوگرام (تصویر برداری توسط اشعه ایکس ازشریان) انجام شود.

درمان دررفتگی آرنج

---

در رفتگی آرنج یک آسیب اورژانسی محسوب می‌گردد. روش‌های درمان و توانبخشی در هنگام در رفتگی و نیمه در رفتگی آرنج شامل موارد زیر است.

جا انداختن

پزشک با استفاده از روش‌های دستی آرنج را (کاهش) با کشیدن به پایین مچ دست و جا انداختن آن درمان می‌کند. این روش بسیار دردناک است، بنابراین داروهای قوی برای پیشگیری از درد به طور کلی قبل از جا انداختن به فرد بیمار داده می‌شود. بسیاری از پزشکانی که این روش را انجام می‌دهند، بیحسی آگاهانه بیمار را فراهم می‌کنند. به این معنی که به بیمار یک دوز بیهوشی به اندازه کافی قوی برای کاهش یا متوقف کردن احساس درد در هنگام انجام روش درمانی جا انداختن داده می‌شود، اما بیمار به اندازه کافی برای کنترل تنفس خود هوشیار است. پس از این که آرنج در جای خود قرار گرفت، پزشک از آرنج آسیب دیده توسط اشعه ایکس تصویر برداری می‌کند، زیرا مفصل آرنج در حال رشد مقاومت مفصل بالغ را ندارد. جا انداختن توسط یک فرد ماهر و آموزش دیده معمولاً به آسانی بدون استفاده از روش بیهوشی انجام می‌گردد. روش جا انداختن نباید توسط فردی که آموزش ندیده است، انجام گردد.

استراحت

بهتر است تا زمانی که بهبودی رخ دهد، از کشش بیشتر در آرنج جلوگیری شود. کشیدن و باز کردن یک درب سنگین، حمل یک کیف پول سنگین یا بلند کردن یک کوله پشتی سنگین، نمونه‌هایی از فعالیت‌ها و حرکاتی است که موجب فشار آوردن نیروی کشش از طریق آرنج می‌شوند. از انجام این گونه حرکات باید تا زمان بهبودی اجتناب شود.

کمپرس یخ

از یخ می‌توان برای کاهش تورم آرنجی که آسیب دیده است، استفاده کرد. یخ را مستقیماً روی آرنج بگذارید، یخ را درون چیزی مانند یک حوله قرار دهید تا از آسیب رسیدن به پوست جلوگیری شود. بعضی از پزشکان توصیه می‌کنند که به طور مداوم از کمپرس یخ به مدت 15 دقیقه استفاده کنید، سپس 15 دقیقه یخ را برداشته و مجدداً آن را روی ناحیه آسیب دیده قرار دهید.

اسپلینت

پزشک پس از جا انداختن آرنج ممکن است آرنج را در یک اسپلینت قرار داده و آرنج را به حالت خمیده در آورد. اسپلینت شکل حرف L را در اطراف پشت آرنج ایجاد می‌کند. جنس این وسیله از گچ یا فایبرگلاس است. هدف از استفاده از اسپلینت جلوگیری از حرکت بازو در آرنج است. معمولاً بازو در یک نوار قرار داده می‌شود تا به بیمار کمک کند تا اسپلینت در موقعیت سطح قرار گیرد و از وارد آمدن فشار روی مفصل آرنج جلوگیری شود.

ماساژ

ماساژ درمانی نیز می‌تواند در بهبود دامنه حرکات و عملکرد آرنج پس از آسیب رسیدن به آن کمک کند. ماساژ درمانی معمولاً زمانی آغاز می‌شود که پزشک ایمنی انجام و استفاده از آن را تضمین کرده است.

فیزیوتراپی

پس از تثبیت آرنج، فیزیوتراپی ممکن است شروع شود. هدف از انجام فیزیوتراپی دررفتگی آرنج بازگرداندن حرکت عادی، تعادل مفصل (حس موقعیت) و کنترل حرکات است. فیزیوتراپی پیشرفت خواهد کرد تا ناحیه آسیب دیده تقویت شود. پزشک یک سری تمرینات کششی و قدرتی را تجویز می‌کند که بیمار در کلینیک تمرین خواهد کرد و همچنین به عنوان بخشی از یک برنامه تمرین خانگی به فرد بیمار آموزش داده می‌شود. این تمرین‌ها ممکن است شامل استفاده از وزنه‌های سبک یا تیوب‌های ورزشی برای ایجاد مقاومت در آرنج، مچ و شانه باشد. توپ‌های نرم و یا دستگاه‌های ورزشی جهت تمرین‌های گرفتن ممکن است برای تشویق به بازگرداندن قدرت گرفتن مورد استفاده قرار گیرند.

تمرینات ورزشی

یکی از مهمترین کاربردهای آناتومیک مفصل آرنج، افزایش و تعریف حرکات بازو است. پس از بروز یک آسیب دیدگی مانند جابجایی مفصل و دررفتگی، آرنج می‌تواند دامنه حرکات را از دست بدهد و سفت و سخت شود. ورزش درمانی برای افزایش و بهبود دامنه حرکات آرنج و بهبود کامل آسیب دیدگی امری ضروری است. به عنوان مثال یکی از تمریناتی که بیمار می‌تواند در خانه انجام دهد تا بتواند دامنه حرکات آرنج را بهبود دهد شامل باز و بسته کردن بازو در قسمت آرنج است. بسته به شدت آسیب، این حرکت را می‌توان با سرعت آهسته یا سریع با توجه به سطح درد انجام داد. این حرکت مداوم مفصل می‌تواند به جلوگیری از انجماد مجدد و بهبود جریان خون در منطقه آسیب دیده کمک کند.

عمل جراحی

بیمار ممکن است در صورت بروز موارد زیر نیاز به عمل جراحی داشته باشد:

•  هر کدام از استخوان‌هایی که دچار در رفتگی هستند، دچار شکستگی نیز شده باشند.
•  رباط‌های پاره شده نیاز به اتصال مجدد داشته باشند.
•  اعصاب یا عروق خونی نیاز به ترمیم داشته باشند.